Terug naar de beginpagina

Operatie en uitslag

 

Op 7 september word ik borstsparend geopereerd. Tegelijkertijd wordt de schildwachtklierprocedure uitgevoerd. Daarmee wordt gekeken of er uitzaaiingen zijn in de lymfeklieren. De nacht van tevoren slaap ik in het ziekenhuis. ís Ochtends vroeg staat mijn vriend alweer aan mijn bed. Hij kan meelopen tot aan de deur van de operatiekamer. Ik ben heel rustig, want een half uur ervoor heb ik een kalmeringspil gekregen. Ik word op de operatietafel gelegd. Het laatste dat ik meemaak is dat er iets misgaat met het aanbrengen van het infuus. Ik zie een grote bloedvlek op een witte ondergrond verschijnen. Ik weet dat het mijn bloed is, maar het deert me niet. Ik zie de lampen boven de operatietafel nog, maar ben dan weg. Tijdens de operatie kunnen ze mijn schildwachtklier niet lokaliseren, zodat er een klompje lymfeklieren wordt weggenomen. Ik word wakker in de verkoeverkamer. Het is er druk en chaotisch. Het duurt een tijdje voordat ik helemaal bij kennis ben en mijn ogen open kan doen. Door de drain in mijn oksel trek ik de conclusie dat er daar uitzaaiingen zijn gevonden. Dat idee wordt bevestigd omdat twee verpleegkundigen aan mijn hoofdeinde over een okselkliertoilet praten. Ik raak in paniek en begin te huilen. Niemand weet wat en pas na drie kwartier word ik naar de afdeling teruggebracht. Mijn vriend staat buiten de verkoeverkamer te wachten. Hij zegt dat er pas over tien dagen duidelijkheid is over uitzaaiingen. In totaal ben ik maar drie dagen in het ziekenhuis.

Op 16 september hoor ik na vijf kwartier wachten van de chirurg dat er niets is gevonden in de lymfeklieren en dat de snijvlakken van de tumor schoon zijn. Ik heb nauwelijks tijd om opgelucht te zijn. Mijn kanker blijkt agressief (graad 3, groeifactor her2neu+++) en hormoongevoelig. Ook gezien mijn jonge leeftijd wordt mij sterk aangeraden omchemotherapie en hormoontherapie te volgen. Dat kan wel gevolgen hebben voor mijn vruchtbaarheid. Mijn vriend en ik willen graag een kind: dat kunnen we in ieder geval voorlopig vergeten. Ik moet de hormoontherapie ten minste twee jaar volgen; al die tijd kan ik niet zwanger worden. Daarna is het nog maar de vraag of ik niet postmenopauzaal en dus onvruchtbaar ben geworden. Ook krijg ik te horen dat het zeker is dat ik door de chemokuren mijn haar zal kwijtraken.

In de tussentijd ben ik na de operatie redelijk snel weer opgeknapt. Mijn litteken ziet er mooi uit. Mijn borst heeft nog dezelfde vorm als voor de operatie. Het litteken in de oksel doet het meeste pijn. Het is moeilijk om boven mijn hoofd te reiken. Ik doe de oefeningen die het ziekenhuis voorschrijft. Na anderhalve maand is dit voorbij. Mijn borstwond blijft veel langer pijn doen: er zit nu immers een gat in mijn borst dat zich moet opvullen.

 

chemokuur